aralık ayının son günlerinde herkesin üzerine garip bir telaş çöküyor. sosyal medyada, sohbetlerde, sokaklarda devasa listeler yapılıyor; yeni yılda nelerin değişeceği, hangi alışkanlıkların kazanılacağı, nelerin başarılacağı yarışına giriliyor. eskiden ben de o listelerin başına oturur, sanki bir ocak sabahı uyanınca bambaşka biri olacakmışım gibi kendime ağır hedefler yüklerdim. oysa insan bir gecede değişmiyor ki. takvimdeki bir rakam değişti diye zihnindeki kaygılar, geçmişin izleri ya da yorgunlukların birden buharlaşmıyor. bu yıl ilk kez hiçbir liste yapmıyorum. çünkü bu yıl bana bir şeyi çok net öğretti: insanı en çok tüketen şey, kendi kapasitesinin ve hayatın ritminin ötesinde koyduğu kurgusal hedeflermiş. bir yerlere yetişme telaşıyla yaşarken, aslında kendi hayatının yanından geçip gidiyorsun. bu yıl kaç sınav geçtim, kaç şehirde durdum, kaç kırgınlığı sırtımda taşıyıp sonra sessizce bıraktım... hepsinin bir zamanı vardı ve hepsi yaşanması gerektiği kadar yaşandı. şimdi yeni bir yıla girerken kendime devasa sözler vermek istemiyorum. "şunları başaracağım, buraya ulaşacağım" demek yerine tek bir dileğim var: sadece daha az hırpalanmak. kendi omuzlarıma yük bindirmeden, başkalarının başarı kıstaslarıyla kendimi tartmadan yürümek istiyorum. birinin hayatında başrol olmak ya da her masada onaylanan kişi olmak zorunda değilim. ne hızımı birine kanıtlamalıyım ne de yalnızlığımı bir açıklamayla savunmalıyım.

aralık gecesinin soğuğu pencereye vururken çayımdan bir yudum alıp dışarıya baktım. sokaklar sessizdi, şehir kendi halinde uyuyordu. yeni yıl gelsin ya da gelmesin; ben yarın sabah yine kendi adımlarımla, kendi hızımda yürümeye devam edeceğim. dev hedeflere, büyük sloganlara gerek yok. sadece kendime dürüst kalmak, kendime şefkat göstermek ve günün sonunda yine kendi omuzlarıma güvenle yaslanabilmek yetiyor.